Εάν η Ελλάδα ήταν απλώς κάτι παραπάνω από την ομάδα ποδοσφαίρου της

• The Times (London)
• By Clemens Wergin*

Ανταγωνιστική, μεθοδική,  σκληρά εργαζόμενη, ποτέ δε λέει "πεθαίνω". Όλα αυτά που δε έχει η χώρα.

Πρέπει να είναι ένα είδος αστείου για τους θεούς του ποδοσφαίρου, να παίζει η Ελλάδα στους προημιτελικούς του Euro 2012 σήμερα με τη Γερμανία. Πιο πλήρης συμβολισμός από αυτό το ταίριασμα δεν θα μπορούσε να  υπάρξει, λόγω των σημερινών εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών. Μια πρόσφατη μελέτη έρευνα διαπίστωσε ότι, εντός της Ευρώπης, οι Έλληνες έχουν την πιο αρνητική γνώμη σχετικά με τη Γερμανία με το 78% των Ελλήνων να αντιπαθούν τη χώρα και το 84% να πιστεύει ότι η Άνγκελα Μέρκελ κάνει κακή δουλειά.

Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ελληνικές εφημερίδες είναι σε κατάσταση "τσακίστε τους", επιθυμώντας να δοθεί στους υπεροπτικούς και αλαζονικούς Γερμανούς ένα κτύπημα τουλάχιστον στο πεδίο του ποδόσφαιρου. Για τους Έλληνες, φαίνεται ότι όλο το έθνος και η ποδόσφαιρική ομάδα έχουν γίνει ένα. Ζητούν από την ομάδα να απαντήσει στην ταπείνωση που υπέστη το έθνος από τους Γερμανούς.

Το πρόβλημα είναι ότι η Ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα έχει ό, τι δεν έχει η χώρα: ιδιαίτερα ανταγωνιστική, μεθοδική και προσηλωμένη στη συλλογική προσπάθεια

Οι Έλληνες περιμένουν ένα νέο 2004. Το έχουν ανάγκη όσο τίποτα άλλο

Ανεξάρτητα του ποιος θα κερδίσει, θα θέλαμε πολύ οι Έλληνες να είναι περισσότερο σαν την ομάδα ποδοσφαίρου τους. Το τι κάνει η ελληνική ομάδα δε χρειάζεται ολόκληρη επιστήμη για να το καταλάβεις. Είναι τρομερά πειθαρχημένη, πολύ καλά οργανωμένη και πιθανώς η πιο αποτελεσματική ομάδα στο τουρνουά, έχοντας σκοράρει τρεις φορές, βασικά, με τρεις ευκαιρίες. Είναι σωματικά δυνατοί, φορμαρισμένοι, πολεμούν μέχρι τέλους, δε σταματούν ποτέ και δεν παύουν ποτέ να πιστεύουν ότι μπορούν να νικήσουν.

Η εγκατάλειψη του ευρώ ως πολιτική επιλογή

Μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε προς στιγμή ότι η εγκατάλειψη του ευρώ αρχικά, και της Ε.Ε. ύστερα, δεν είναι επεξεργασμένη πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ αλλά απλές προσωπικές απόψεις του Λαφαζάνη ή άλλων ηγετικών στελεχών του κόμματος. Δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής και καμία συμβατότητα του συνόλου των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με τις πολιτικές που πρέπει να ακολουθεί μία χώρα που είναι ενταγμένη - με τη θέλησή της - σε υπερεθνικό σχηματισμό, όπως η Ευρωζώνη και η Ε.Ε. 

Νομίζετε ότι χρειάζεται να πάρουμε το μεγενθυτικό φακό και να αναζητήσουμε ετερόκλητες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να αποκαλυφθεί η κρυφή ατζέντα τους; Ασφαλώς όχι. Σε κάθε περίπτωση η διακυβέρνηση της χώρας από το ΣΥΡΙΖΑ, με οποιονδήποτε τρόπο, είναι ασύμβατη με την παραμονή μας, όχι μόνο στην Ευρωζώνη, αλλά και εντός της Ε.Ε.

Ούτε χρειάζεται να σας πω ότι η περίπτωση της καταγγελίας του Μνημονίου το βράδυ της Κυριακής, μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, θα οδηγήσει τον κόσμο κατ' ευθείαν στα γκισέ των τραπεζών, το πρωί της Δευτέρας, για να σηκώσουν και τα τελευταία Ευρώ που εχουν απομείνει, πριν την ταχύτατη επιστροφή στη δραχμή. Αυτό είναι ξεκάθαρο και το έχουν κατανοήσει οι πάντες.

Τις τελευταίες όμως μέρες αναπτύσσεται και μια άλλη συλλογιστική, με την οποία προετοιμάζεται η μεγαλύτερη κολοτούμπα όλων των εποχών. Λέει περίπου: "Μην ανησυχείτε, δε θα συμβεί τίποτα. Η Δευτέρα θα είναι μία Δευτέρα όπως όλες, αφού, ούτως ή άλλως, θα σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας και υποχρεωτικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει νερό στο κρασί του και θα κινηθεί προς μετριοπαθέστερες θέσεις, δηλαδή προς απλή διαπραγμάτευση. Εξ άλλου έτσι δεν είχε κάνει και ο Ανδρέας Παπανδρέου; Από το ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο μετατοπίσηκε σε φιλοευρωπαίο και φιλονατοϊκό, ασχέτως της φρασεολογίας του". 

Ο ηγέτης σε στιγμή οραματισμού για την άλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής 

( Μεταξύ μας, ποιο πιθανό μου φαίνεται να αλλάξει τον ελληνικό προσανατολισμό)

Λίγο πολύ ένα τέτοιο σκεπτικό φαίνεται να είναι κυρίαρχο μεταξύ των πρώην πασόκων που έστρεψαν την πλάτη τους στο ΠΑΣΟΚ και κατά κύματα βρίσκουν νέα στέγη στο ΣΥΡΙΖΑ ενώ στο πρόσωπο του Τσίπρα βλέπουν τον νέο Ανδρέα Παπανδρέου. 

Αν όμως είναι έτσι τα πράγματα, και επομένως ζούμε τη μεγαλύτερη πολιτική απάτη στην ιστορία μας, τότε γιατί να προτιμήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ; Τι μπορούμε να περιμένουμε; Μία απλή διαπραγμάτευση μέχρι το σημείο που να μην μας πετάξουν έξω και να μας εξασφαλίσουν τη συνέχιση των πληρωμών των μισθών και των συντάξεων; Ή μήπως ελπίζουμε να αφήσουμε την κοινωνία μας και το πολιτικό επικοιδόμημα ως είχαν, αλλά χωρίς δανεικό χρήμα αυτή τη φορά; Να διαφυλάξουμε δηλαδή ως κόρη οφθαλμού τις πελατειακές σχέσεις, τον κρατισμό, τις πανίσχυρες συντεχνίες υπερπροστατευμένες, την παιδεία στο έλεος του κομματισμού και της αναξιοκρατίας, την επιχειρηματικότητα στο πυρ το εξώτερο και να σταματήσει μια για πάντα κάθε κουβέντα για μεταρρυθμίσεις και ριζικές αλλαγές.

Εσωτερική Υπόθεση

Πίσω από το βίαιο ξέσπασμα που παρακολουθήσαμε σε δημόσια προβολή, υποκρύπτεται ένας ανταγωνισμός τριών αντισυστημικών κομμάτων για το ποιος εκπροσωπεί τελικά, κατά τον καλύτερο τρόπο, τον πιο γνήσιο πολιτικό φορέα ανατροπής του συστήματος. 

Το πιθανότερο είναι ότι θα δούμε σκληρότερες σκηνές βίας

Τι είδαμε λοιπόν; Το νεοναζί βουλευτή Κασιδιάρη να επιτίθεται με βία κατά της Κανέλη του ΚΚΕ και της Δούρου, του ραγδαίως ανερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για εσωτερική υπόθεση τριών αντισυστημικών κομμάτων. Κάποτε οι διαφορές αυτές λυνόταν, μερικές φορές δια της βίας, στο περιθώριο της πολιτικής σκηνής. Τώρα έρχονται στο επίκεντρο του πολιτικού βίου στην εποχή της γενικής κατάρρευσης της κοινωνίας μας.

Και ιδού τι εννοώ όταν λέω εσωτερική υπόθεση. 

Η εκδίωξη της Ελλάδας δεν θα φέρει την κάθαρση

• The New York Times
• By Simon Tilford*

Η διαφθορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθιστά κατανοητή τη δυσκολία για τις άλλες χώρες να κάνουν παραχωρήσεις στους Έλληνες ή να αισθάνονται εμπιστοσύνη προς αυτούς για τη χρήση του κοινού νομίσματος. Οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να σωθεί το ευρώ προϋποθέτουν μεγάλο βαθμό αλληλεγγύης, κάτι που θα είναι δύσκολο με την Ελλάδα να συνεχίζει να παραμένει εντός της νομισματικής ένωσης.

Ο τρόπος που η Ευρωζώνη χειρίζεται την Ελλάδα θα καθορίσει κατά πόσον θα επιβιώσει το ενιαίο νόμισμα - και συνεπώς και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σύνολό της. Εάν μία ελληνική έξοδος από τη ζώνη του ευρώ γίνει με εσφαλμένους χειρισμούς, τότε η μετάδοση της μόλυνσης στα άλλα αγωνιζόμενα κράτη-μέλη μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη, οδηγώντας μοιραία στην κατάρρευση του ευρώ.

Ωστόσο, εάν η ελληνική εξόδος συνοδευτεί από μεγάλες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, η νομισματική Ένωση θα μπορούσε να σωθεί. Πράγματι, η ελληνική αποχώρηση θα ήταν θετική για την Ευρωζώνη, αν απελευθέρωνε τον πολιτικό χώρο που απαιτείται ώστε οι γερμανικές αρχές να αγκαλιάσουν τις μεταρρυθμίσεις αυτές.

Ορισμένοι πολιτικοί ιθύνοντες πιστεύουν ότι μια ελληνική εξόδος θα ήταν ευεργετική - ότι αυτό θα αποδείκνυε, σε άλλες παραπαίουσες οικονομίες της ζώνης, τους κινδύνους που απορρέουν από την απομάκρυνση από τους δημοσιονομικούς τους στόχους ή από τους όρους για τα προγράμματα διάσωσης. Ο κίνδυνος μετάδοσης της μόλυνσης θα ήταν περιορισμένος, καθώς οι κυβερνήσεις δεν θα είχαν καμία επιλογή παρά να στρωθούν στη δουλειά, κάτι που θα καθησύχαζε τους επενδυτές σχετικά με τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών τους. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η απόρριψη της Ελλάδας θα απέτρεπε την ανάγκη για μεγάλες θεσμικές μεταρρυθμίσεις της Νομισματικής Ένωσης, όπως η αμοιβαιότητα του χρέους ή η πανευρωπαϊκή τραπεζική προστασία.

Υπάρχουν ορισμένα προβλήματα με αυτή τη γραμμή συλλογιστικής. Πρώτον, υποθέτει ότι Ελλάδα και άλλα μέλη της ζώνης του ευρώ που πλήττονται σκληρά, θα μπορούσαν να εκπληρώσουν τους δημοσιονομικούς τους στόχους, μόνον εάν προσπαθούσαν σκληρά να το πράξουν. Ως εκ τούτου, έχουμε ένα παράδειγμα ατελούς λογικής, που είναι υπεύθυνη για την κρίση που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Δε φαίνεται να ταιριάζει

Η υπόθεση είναι ότι εάν οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στη νομισματική Ένωση, γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν: αυστηρότερη δημοσιονομική πολιτική, όσο συχνά απαιτείται, και να εφαρμόσουν τις συμφωνηθείσες οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Η Ελλάδα, βεβαίως, διοικείται πολύ άσχημα. Αλλά η υπόθεση αυτή εξακολουθεί να είναι παραπλανητική, επειδή η έκταση της δημοσιονομικής λιτότητας, που οφείλουν να ακολουθούν οι Έλληνες, υπήρξε ηττοπαθής, ωθώντας την οικονομία σε βαθιά ύφεση και προκαλώντας δραματική αύξηση του δημόσιου χρέους.

Κρατώντας την Ελλάδα στη Ζώνη του Ευρώ

• The Washington Post
• Η άποψη της εφημερίδας

Η κατάληξη είναι ότι η μοίρα του κόσμου — υπερβολικό για να αισθάνεται κανείς άνετα — είναι στα χέρια των Ελλήνων ψηφοφόρων. Η κυβέρνηση της καγκελαρίου της Γερμανίας Άνγκελας Μέρκελ κάνει τα πάντα για να πείσει τον ελληνικό λαό ότι η Γερμανία δεν κάνει μπλόφα, όταν λέει ότι το πακέτο λιτότητας είναι ο μόνος δρόμος για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ.

Ιδού λοιπόν περίοδος έντασης για την παγκόσμια οικονομία. Η Κίνα φαίνεται να κατευθύνεται τουλάχιστον προς μια ήπια πτώση της προηγουμένη έντονης ανάπτυξης. Η Κεντρική Τράπεζα της Βραζιλίας λέει ότι η οικονομία της χώρας έχει κολλήσει κατά το πρώτο τρίμηνο του 2012. Οι οργανισμοί αξιολόγησης μόλις έχουν σημειώσει υποβάθμιση του χρέους της Ιαπωνίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν και σχετικά ισχυρή σε σύγκριση με άλλες βιομηχανικές χώρες, έχει οδηγηθεί σε μείωση των επιχειρηματικών παραγγελιών για τα κεφαλαιουχικά αγαθά. Και στην Ευρώπη, όπου η ύφεση συνεχίζεται, θα μπορούσαν τα πράγματα να πάνε χειρότερα, λόγω της απειλής να φύγει η Ελλάδα από το κοινό νόμισμα, το ευρώ.

Εκ των υστέρων, η επικείμενη φτώχευση της Ελλάδας επιβεβαιώνει τη σοφία εκείνων που προειδοποιούσαν ότι ενσωματώνοντας μια αναποτελεσματική Βαλκανική οικονομία στη γερμανική παραγωγική μηχανή ήταν μια συνταγή για καταστροφή. Πράγματι, ολόκληρο το κοινό νόμισμα τώρα μοιάζει σαν γέφυρα, πολύ μακρυά από τον άλλο στόχο, το φιλόδοξο έργο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Αλλά αυτές οι καμπάνες δεν μπορούν να σιγούν. Εάν η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει μέσα στο ευρώ με αποδεκτό κόστος, οικονομικό και πολιτικό, τότε θα πρέπει να μείνει. Αλλιώς μια "Grexit", όπως η πιθανή επανεισαγωγή της δραχμής αποκαλείται, θα επιφέρει βαθύτερη ύφεση και εξάπλωση της χρηματοπιστωτικής αστάθειας σε όλη την Ευρώπη — και τον κόσμο. Μετά από μια Grexit, η ίδια η Ελλάδα θα βυθιζόταν στη φτώχεια και το θεσμικό χάος που θα σάρωνε ό, τι θα είχε απομείνει από μία κατεστραμμένη και ευάλωτη κατάσταση. Με τον καιρό, το υποτιμημένο νόμισμα θα μπορούσε να βοηθήσει την Ελλάδα να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της και να αναπτυχθεί, ακόμη και αν παρέμενε εκτός των χρηματοπιστωτικών αγορών. Αλλά, εν τω μεταξύ, η ελληνική πολιτική θα έκανε στροφή προς την ίδια λαϊκίστικη κατεύθυνση που ταξίδεψαν πρόσφατα χώρες όπως η Αργεντινή και η Βενεζουέλα. Ο πειρασμός για τους Έλληνες να αναζητήσουν βοήθεια από τη Μόσχα και για τους Ρώσους να τους δεσμεύσουν, σε αντάλλαγμα ενός φθηνού καταφύγιου στην Ευρώπη, θα μπορούσε να αποδειχθεί αδύνατο να του αντισταθούν.

Είναι τα ρέστα μας στο τραπέζι του πόκερ

Η Ελλάδα θα παρέμενε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η Ομοσπονδία, καθώς και το νόμισμα, θα είχαν τραυματιστεί ανεπανόρθωτα. Η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία ίσως χρειαζόταν να καταπολεμήσουν την κατάρρευση των τραπεζών και την υπόθεση ότι μπορεί να είναι οι επόμενες χώρες που θα εγκαταλείψουν το ευρώ. Χώρες που βρίσκονται σε διαδικασία να γίνουν μέλη της Ε.Ε. με τη σταθεροποιητική επίδραση που προσφέρει, συμπεριλαμβανομένων και βαλκανικών κρατών, πιθανόν να υποχωρήσουν. Οι ψηφοφόροι της Σερβίας ανέδειξαν ήδη αυτόν τον μήνα έναν ευρώ-σκεπτικιστή ως Πρόεδρο. Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας κλίνει προς το λαϊκισμό και την απολυταρχία. Σε μια αποδυναμωμένη Ένωση, θα μπορούσαν να ακολουθήσουν και άλλοι.

Ο Έλληνας πολιτικός αντιμέτωπος με την Ε.Ε.

• The New York Times
• By Rachel Donadio & Liz Alderman

Ωθώντας τη χώρα του έξω από το ευρώ θα καταρρεύσουν κι άλλοι, λέει ο αριστερός ηγέτης

"Οι υγιείς επιχειρήσεις εδώ δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από μια κυβέρνηση που πρόκειται να προσπαθήσει να σταματήσει αυτό το δηλητήριο''.

Καθώς οι ηγέτες των πλουσιότερων οικονομιών του κόσμου συγκεντρώθηκαν την Παρασκευή κοντά στην Ουάσιγκτον για να συζητήσουν τις μακροπρόθεσμες λύσεις στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, ο Αλέξης Τσίπρας, ο 37χρονος ανερχόμενος αστέρας της ελληνικής πολιτικής, είχε ένα μήνυμα για αυτούς από το μικρό γραφείο του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο: Αφήνοντας την Ελλάδα να φύγει αυτό θα σημάνει το τέλος του ενιαίου νομίσματος. 

Την ώρα που κερδίζει έδαφος η άποψη ότι η νομισματική ένωση του ευρώ των 17 χωρών θα μπορούσε να είναι καλύτερα χωρίς την Ελλάδα, ο κ.  Τσίπρας, ο ηγέτης του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ, επιστρέφει την μπάλα πίσω στο τεραίν της Ευρώπης. Σε συνέντευξή του την Παρασκευή, είπε ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ευρωπαϊκό και ότι επιτρέποντας στην Ελλάδα να φτωχεύσει ή να εξέλθει από τη ζώνη του ευρώ θα οδηγήσει σε κατάρρευση κι άλλες χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιταλία'' .

"Στόχος μας δεν είναι να εκβιάσουμε ή να τρομοκρατήσουμε, στόχος μας είναι να τους ταρακουνήσουμε,'' είπε ο κ. Τσίπρας για τους ξένους δανειστές στους οποίους στηρίζεται η Ελλάδα για να επιβιώσει. " Θέλουμε να τους πείσουμε'' πρόσθεσε. '' Θα πρέπει να αλλάξουν τις πολιτικές στην Ελλάδα και να αλλάξουν τις  πολιτικές στην Ευρώπη, διαφορετικά η Ευρώπη θα βρεθεί σε πολύ μεγάλο κίνδυνο.'' 

Το αστέρι της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Το πόκερ άρχισε και εμείς ξαναζούμε 

τις ένδοξες στιγμές του 1981. Την απαρχή της πορείας μας προς την άβυσσο (...όχι πάλι)

Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε ενισχυμένος στις εκλογές της  6ης Μαΐου στην Ελλάδα με τη σκληρή του στάση, απορρίπτοντας τη δανειακή συμφωνία της Ελλάδας με τους ξένους πιστωτές της - την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - οι οποίοι ζητούν σκληρά μέτρα λιτότητας σε αντάλλαγμα για τα δάνεια έκτακτης ανάγκης για να μπορέσει η πτωχευμένη χώρα να παραμείνει στη ζωή. 

Ο αφανισμός που ποτέ δε θα ξεχαστεί

• Του Κώστα Καρατζά*

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και Σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι, που έχασαν τη ζωή τους,  ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 353.000.

Επρόκειτο για ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού, το οποίο ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, ήδη από τον 8ο π. Χ. αιώνα. Τόσο η διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453, όσο και η Άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν πέτυχαν να αλλοιώσουν το φρόνημα και την ελληνική συνείδηση των Ποντίων, παρότι μάλιστα ζούσαν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο εθνικό κορμό. 

Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα (το 40% του πληθυσμού του Πόντου), ωστόσο γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα (Τραπεζούντα, Σαμψούντα, Σινώπη κ. ά).

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 ελληνικά σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία οι Έλληνες του Πόντου διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε στη Θεσσαλονίκη και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ τον Β΄. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς Τούρκους στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της ετοιμοθάνατης τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.