Σε μια δύσκολη περιοχή

• The Economist

Η Βουλγαρία είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Οι μέσες αμοιβές είναι €3.50 την ώρα και ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι μόνο €360. Καθώς το 10% των εξαγωγών της Βουλγαρίας πηγαίνει στην Ελλάδα και οι ελληνικές τράπεζες κατέχουν το 40% του συνόλου των δανείων, δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι οι Βούλγαροι είναι στο περιθώριο.

Σύμφωνα με τον Ιβάν Κράστεφ, Βούλγαρο αναλυτή, αυτοί που κάποτε έκαναν αισιόδοξες προβλέψεις, είχαν την μεγάλη ελπίδα, πριν από 20 χρόνια, ότι η Βουλγαρία μπορεί να γίνει όπως η Ελλάδα. Δηλαδή, "μέτρια δημοκρατική, αλλά μέτρια διεφθαρμένη". Τώρα, λέει, ελπίζουν ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει όπως η Βουλγαρία: φτωχή, αλλά οικονομικά πειθαρχημένη και να μην προκαλεί πολύ μεγάλο χάος στους άλλους.

Μέχρι στιγμής η Βουλγαρία έχει υποστεί τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και της κρίσης του  ευρώ. Η ανεργία έχει φτάσει στο 12%, αλλά αυτό είναι το μισό των επιπέδων στην Ελλάδα και τη Σερβία. Πάνω από ένα εκατομμύριο Βούλγαροι υπολογίζεται ότι ζουν στο εξωτερικό, εργαζόμενοι κυρίως στην Ισπανία και την Ελλάδα. Μερικοί έχασαν τους θέσεις εργασίας τους και γύρισαν σπίτι, αλλά στην πραγματικότητα αυξήθηκε η αξία των εμβασμάτων που αποστέλλονται πίσω μέσω τραπεζών. Το 2008 οι επίσημες εισροές εμβασμάτων ήταν €694 εκατ., πέρυσι έφτασαν στα €774 εκατ.

Ο Μπόικο Μπορίσοφ, ο λαϊκιστής πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, κατηγορείται 

από πολλούς συμπατριώτες του ότι καθοδηγείται 

από τα επιχειρηματικά συμφέροντα. 

Το ΑΕΠ της Βουλγαρίας αυξήθηκε λίγο, στο 1,7% το 2011 και επιβραδύνθηκε στο τρέχων έτος. Από πρόσφατη μελέτη προκύπτει ότι το 30% της οικονομίας είναι ανεπίσημο. Οι Βούλγαροι επίσης είναι απαισιόδοξοι. Μια δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Ανοιχτής Κοινωνίας, διαπίστωσε ότι πάνω από τα δύο τρίτα των Βουλγάρων περιμένουν η οικονομία τους να παραμείνει στο ίδιο επίπεδο ή να επιδεινωθεί κατά τους επόμενους 12 μήνες και ένα γεμάτο 56.7% πιστεύει ότι η κατάσταση στη χώρα είναι "ανυπόφορη".

Τι είναι το Μποζόνιο Χιγκς;

Μία σύντομη και εκλαϊκευμένη παρουσίαση της μεγάλης πρόσφατης επιτυχίας του CERN, όπως παρουσιάστηκε στο διεθνή τύπο.

Στις αρχές του σύμπαντος τα σωματίδια έτρεχαν τριγύρω με την ταχύτητα του φωτός χωρίς τίποτα να τα επιβραδύνει. Στη συνέχεια, συμφωνα με τη θεωρία, εμφανίστηκε το πεδίο Χιγκς. Όταν τα σωματίδια περάσουν από αυτό, λειτουργεί ως ένα είδος πυκνού πολτού — δίνει κάποια επιβράδυνση και μάζα. Ακριβώς όπως τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία παράγουν φωτόνια, που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως φως, το πεδίο Χιγκς παράγει μποζόνια που ίσως τα είδαν χθες στο CERN.

Με λίγα λόγια, τα πάντα ταξίδευαν με την ταχύτητα του φωτός, στη συνέχεια, εμφνίστηκε το πεδίο Χιγκς και τώρα μόνο το φως ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός. Και αυτό επειδή τα σωματίδια Χιγκς δίνουν μάζα στα άλλα σωματίδια.

Όμως δε θα λέγαμε ότι όποιο σώμα βλέπουμε δίπλα μας, π.χ. μία εφημερίδα, πήρε τη μάζα του από τα Χιγκς. Μόνο μια μικροσκοπική αναλογία της μάζας του αντικειμένου προέρχεται από τα Χιγκς. Η υπόλοιπη προέρχεται από το δυναμικό σπάσιμο της συμμετρίας, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα, που ξεφεύγει από το θέμα μας. 

Το μνημειώδες πείραμα όπως καταγράφηκε στις οθόνες 

των ψηφιακών ανιχνευτών του CERN

Αλλά αν τα Χιγκς αντιπροσωπεύουν ένα μικρό ποσοστό μάζας, γιατί είναι τόσο σημαντικά; Για τον απλούστατο λόγο ότι έτσι ολοκληρώνεται αυτό που είναι γνωστό ως Καθιερωμένο Μοντέλο, ένα τεράστιο επίπτευγμα της Σωματιδιακής Φυσικής, που περιγράφει τα θεμελιώδη σωματίδια, όπως τα κουάρκς και τα πρωτόνια. Με την παρατήρηση των σωματιδίων Χιγκς έχουμε πλέον μία σχεδόν πλήρη εικόνα του υποατομικού κόσμου.

Και λέμε σχεδόν, γιατί το Καθιερωμένο Μοντέλο δεν περιλαμβάνει εξήγηση για μερικά πράγματα, όπως π.χ. για τη βαρύτητα. Επίσης προσκρούει κατηγορηματικά στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν και δε λέει τίποτα για τη Σκοτεινή Ύλη.Επομένως οι Φυσικοί έχουν πολύ δουλειά ακόμη να κάνουν.

Όσο για την απάντηση στο ερώτημα, αν η ανακάλυψη των Χιγκς αξίζει τα δισεκατομμύρια δολλάρια ή ευρώ που ξοδεύτηκαν, τη δίνει ο Γενικός Διευθυντής του CERN, Rolf Heuer. 

"Το γεγονός ότι το CERN έχει ανακαλύψει το παγκόσμιο διαδίκτυο, το www, πιθανότατα αυτό και μόνο να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι κάποτε όλη η έρευνα για τη Κβαντική Μηχανική και τη Σχετικότητα φαινόταν, στην αρχή, άσκοπη. Στις μέρες μας ο σύγχρονος κόσμος βασίζεται πάνω σ' αυτά"

Ιδού τώρα, με λίγα λόγια, πώς βρήκαν το σωματίδιο Χιγκς.

Κατά τα τελευταία τρία χρόνια πολλά τρισεκατομμύρια πρωτόνια εκτοξεύτηκαν προς τις δύο κατευθύνσεις της 27 χιλιομέτρων κυκλικής σήραγγας και συγκρούστηκαν με ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του φωτός. Με τη σύγκρουση, νέα σωματίδια δημιουργήθηκαν και ελπίζουμε ότι ανιχνεύτηκαν. Μεταξύ των υποατομικών συντριμμιών, το CERN αναζήτησε αποδεικτικά στοιχεία σωματιδίων, που δεν έχουμε δει προηγουμένως, σε μια ενέργεια που αντιστοιχεί σ' αυτήν που αναμένουμε να βρίσκονται τα μποζόνια Χιγκς.

Και πόσα τέτοια σωματίδια βρήκαν;

Μόνο μερικές δεκάδες. Για παράδειγμα, αν γεμίσουμε μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων με άμμο και κάθε κόκκος της άμμου αντιπροσωπεύει και μία σύγκρουση, ο αριθμός των συγκρούσεων που παράγουν τα υποψήφια μποζόνια Χιγκς δε θα κάλυπταν ούτε τον πάτο μιας δακτυλίθρας. Υπήρξε όντως μια μνημειακή εργασία επεξεργασίας δεδομένων για να διαχωρισθούν.

Λοιπόν, ας πούμε: Έχουμε βεβαιότητα πέντε Σίγμα (99,99995%) ότι η ανακάλυψη αυτή θα αλλάξει τη Φυσική όπως την ξέρουμε.

Αλλά ας μη πούμε: Και τι έκανε για μένα το σωματίδιο του Θεού;

Η Μεγάλη Αυταπάτη της Ευρώπης

• The New York Times
• By Paul Krugman*

Το ζήτημα είναι ότι η προοπτική της καταστροφής, ανεξάρτητα από το πόσο προφανής είναι, δεν αποτελεί εγγύηση ότι τα έθνη θα κάνουν ό, τι χρειάζεται για να αποφευχθεί η καταστροφή. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν η περηφάνια και η προκατάληψη κάνει τους ηγέτες απρόθυμους να δουν αυτό που έπρεπε να είναι προφανές.

ΜΑΔΡΙΤΗ - Κατά τους τελευταίους μήνες έχω διαβάσει ένα πλήθος αισιόδοξων εκτιμήσεων όσον αφορά στις προοπτικές για την Ευρώπη. Παραδόξως, ωστόσο, καμία από τις εκτιμήσεις αυτές δεν υποστηρίζει ότι ο γερμανικής υπαγόρευσης τρόπος για τη διάσωση της Ευρώπης μέσω του πόνου, έχει οποιαδήποτε ελπίδα να λειτουργήσει. Αντίθετα, η αισιόδοξη άποψη είναι ότι η αποτυχία — ειδικότερα, η διάλυση του ευρώ — θα ήταν καταστροφική για όλους, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανών, και ότι στο τέλος η προοπτική αυτή θα προκαλέσει την κινητοποίηση των Ευρωπαίων ιθυνόντων να κάνουν οτιδήποτε χρειάζεται για να σώσουν την κατάσταση.

Ελπίζω ότι το επιχείρημα αυτό είναι σωστό. Όμως, κάθε φορά που διάβαζα ένα άρθρο προς αυτή την κατεύθυνση, έβλεπα τον εαυτό μου να σκέφτεται σαν τον Norman Angell.

Ποιος είναι; Το 1910 ο Angell δημοσίευσε ένα διάσημο βιβλίο με τίτλο "Η Μεγάλη Αυταπάτη", υποστηρίζοντας ότι ο πόλεμος είχε καταστεί άνευ αντικειμένου. Το εμπόριο και η βιομηχανία, επεσήμανε, όχι η εκμετάλλευση των υποτελών λαών, ήταν τα κλειδιά για εθνικό πλουτισμό και επομένως δεν υπήρχε τίποτα να αποκτηθεί από το τεράστιο κόστος μιας στρατιωτικής κατάκτησης.

Επιπλέον, υποστήριξε ότι η ανθρωπότητα είχε αρχίσει να εκτιμά αυτή την πραγματικότητα, ότι τα "πάθη του πατριωτισμού" μειώνονταν ταχέως. Στην πραγματικότητα, δεν είπε ότι δε θα υπάρξουν πλέον μεγάλοι πόλεμοι, αλλά έδωσε αυτήν την εντύπωση.

Όλοι γνωρίζουμε τι ακολούθησε.

Πολλές φορές ακόμη και τα παροικισμένα πνεύματα αδυνατούν να διακρίνουν 

τον πραγματικό κόσμο από τον κόσμο των ψευδαισθήσεων. 

Γι αυτό οι λύσεις δεν έρχονται ποτέ

Το ζήτημα είναι ότι η προοπτική της καταστροφής, ανεξάρτητα από το πόσο προφανής είναι, δεν αποτελεί εγγύηση ότι τα έθνη θα κάνουν ό, τι χρειάζεται για να αποφευχθεί η καταστροφή. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν η περηφάνια και η προκατάληψη κάνει τους ηγέτες απρόθυμους να δουν αυτό που έπρεπε να είναι προφανές.

Πράγμα που με φέρνει πίσω στη συνεχιζόμενη εξαιρετικά δεινή οικονομική κατάσταση της Ευρώπης.

Εάν η Ελλάδα ήταν απλώς κάτι παραπάνω από την ομάδα ποδοσφαίρου της

• The Times (London)
• By Clemens Wergin*

Ανταγωνιστική, μεθοδική,  σκληρά εργαζόμενη, ποτέ δε λέει "πεθαίνω". Όλα αυτά που δε έχει η χώρα.

Πρέπει να είναι ένα είδος αστείου για τους θεούς του ποδοσφαίρου, να παίζει η Ελλάδα στους προημιτελικούς του Euro 2012 σήμερα με τη Γερμανία. Πιο πλήρης συμβολισμός από αυτό το ταίριασμα δεν θα μπορούσε να  υπάρξει, λόγω των σημερινών εντάσεων μεταξύ των δύο χωρών. Μια πρόσφατη μελέτη έρευνα διαπίστωσε ότι, εντός της Ευρώπης, οι Έλληνες έχουν την πιο αρνητική γνώμη σχετικά με τη Γερμανία με το 78% των Ελλήνων να αντιπαθούν τη χώρα και το 84% να πιστεύει ότι η Άνγκελα Μέρκελ κάνει κακή δουλειά.

Έτσι δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ελληνικές εφημερίδες είναι σε κατάσταση "τσακίστε τους", επιθυμώντας να δοθεί στους υπεροπτικούς και αλαζονικούς Γερμανούς ένα κτύπημα τουλάχιστον στο πεδίο του ποδόσφαιρου. Για τους Έλληνες, φαίνεται ότι όλο το έθνος και η ποδόσφαιρική ομάδα έχουν γίνει ένα. Ζητούν από την ομάδα να απαντήσει στην ταπείνωση που υπέστη το έθνος από τους Γερμανούς.

Το πρόβλημα είναι ότι η Ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα έχει ό, τι δεν έχει η χώρα: ιδιαίτερα ανταγωνιστική, μεθοδική και προσηλωμένη στη συλλογική προσπάθεια

Οι Έλληνες περιμένουν ένα νέο 2004. Το έχουν ανάγκη όσο τίποτα άλλο

Ανεξάρτητα του ποιος θα κερδίσει, θα θέλαμε πολύ οι Έλληνες να είναι περισσότερο σαν την ομάδα ποδοσφαίρου τους. Το τι κάνει η ελληνική ομάδα δε χρειάζεται ολόκληρη επιστήμη για να το καταλάβεις. Είναι τρομερά πειθαρχημένη, πολύ καλά οργανωμένη και πιθανώς η πιο αποτελεσματική ομάδα στο τουρνουά, έχοντας σκοράρει τρεις φορές, βασικά, με τρεις ευκαιρίες. Είναι σωματικά δυνατοί, φορμαρισμένοι, πολεμούν μέχρι τέλους, δε σταματούν ποτέ και δεν παύουν ποτέ να πιστεύουν ότι μπορούν να νικήσουν.

Η εγκατάλειψη του ευρώ ως πολιτική επιλογή

Μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε προς στιγμή ότι η εγκατάλειψη του ευρώ αρχικά, και της Ε.Ε. ύστερα, δεν είναι επεξεργασμένη πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ αλλά απλές προσωπικές απόψεις του Λαφαζάνη ή άλλων ηγετικών στελεχών του κόμματος. Δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής και καμία συμβατότητα του συνόλου των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ με τις πολιτικές που πρέπει να ακολουθεί μία χώρα που είναι ενταγμένη - με τη θέλησή της - σε υπερεθνικό σχηματισμό, όπως η Ευρωζώνη και η Ε.Ε. 

Νομίζετε ότι χρειάζεται να πάρουμε το μεγενθυτικό φακό και να αναζητήσουμε ετερόκλητες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για να αποκαλυφθεί η κρυφή ατζέντα τους; Ασφαλώς όχι. Σε κάθε περίπτωση η διακυβέρνηση της χώρας από το ΣΥΡΙΖΑ, με οποιονδήποτε τρόπο, είναι ασύμβατη με την παραμονή μας, όχι μόνο στην Ευρωζώνη, αλλά και εντός της Ε.Ε.

Ούτε χρειάζεται να σας πω ότι η περίπτωση της καταγγελίας του Μνημονίου το βράδυ της Κυριακής, μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, θα οδηγήσει τον κόσμο κατ' ευθείαν στα γκισέ των τραπεζών, το πρωί της Δευτέρας, για να σηκώσουν και τα τελευταία Ευρώ που εχουν απομείνει, πριν την ταχύτατη επιστροφή στη δραχμή. Αυτό είναι ξεκάθαρο και το έχουν κατανοήσει οι πάντες.

Τις τελευταίες όμως μέρες αναπτύσσεται και μια άλλη συλλογιστική, με την οποία προετοιμάζεται η μεγαλύτερη κολοτούμπα όλων των εποχών. Λέει περίπου: "Μην ανησυχείτε, δε θα συμβεί τίποτα. Η Δευτέρα θα είναι μία Δευτέρα όπως όλες, αφού, ούτως ή άλλως, θα σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας και υποχρεωτικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα βάλει νερό στο κρασί του και θα κινηθεί προς μετριοπαθέστερες θέσεις, δηλαδή προς απλή διαπραγμάτευση. Εξ άλλου έτσι δεν είχε κάνει και ο Ανδρέας Παπανδρέου; Από το ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο μετατοπίσηκε σε φιλοευρωπαίο και φιλονατοϊκό, ασχέτως της φρασεολογίας του". 

Ο ηγέτης σε στιγμή οραματισμού για την άλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής 

( Μεταξύ μας, ποιο πιθανό μου φαίνεται να αλλάξει τον ελληνικό προσανατολισμό)

Λίγο πολύ ένα τέτοιο σκεπτικό φαίνεται να είναι κυρίαρχο μεταξύ των πρώην πασόκων που έστρεψαν την πλάτη τους στο ΠΑΣΟΚ και κατά κύματα βρίσκουν νέα στέγη στο ΣΥΡΙΖΑ ενώ στο πρόσωπο του Τσίπρα βλέπουν τον νέο Ανδρέα Παπανδρέου. 

Αν όμως είναι έτσι τα πράγματα, και επομένως ζούμε τη μεγαλύτερη πολιτική απάτη στην ιστορία μας, τότε γιατί να προτιμήσουμε το ΣΥΡΙΖΑ; Τι μπορούμε να περιμένουμε; Μία απλή διαπραγμάτευση μέχρι το σημείο που να μην μας πετάξουν έξω και να μας εξασφαλίσουν τη συνέχιση των πληρωμών των μισθών και των συντάξεων; Ή μήπως ελπίζουμε να αφήσουμε την κοινωνία μας και το πολιτικό επικοιδόμημα ως είχαν, αλλά χωρίς δανεικό χρήμα αυτή τη φορά; Να διαφυλάξουμε δηλαδή ως κόρη οφθαλμού τις πελατειακές σχέσεις, τον κρατισμό, τις πανίσχυρες συντεχνίες υπερπροστατευμένες, την παιδεία στο έλεος του κομματισμού και της αναξιοκρατίας, την επιχειρηματικότητα στο πυρ το εξώτερο και να σταματήσει μια για πάντα κάθε κουβέντα για μεταρρυθμίσεις και ριζικές αλλαγές.

Εσωτερική Υπόθεση

Πίσω από το βίαιο ξέσπασμα που παρακολουθήσαμε σε δημόσια προβολή, υποκρύπτεται ένας ανταγωνισμός τριών αντισυστημικών κομμάτων για το ποιος εκπροσωπεί τελικά, κατά τον καλύτερο τρόπο, τον πιο γνήσιο πολιτικό φορέα ανατροπής του συστήματος. 

Το πιθανότερο είναι ότι θα δούμε σκληρότερες σκηνές βίας

Τι είδαμε λοιπόν; Το νεοναζί βουλευτή Κασιδιάρη να επιτίθεται με βία κατά της Κανέλη του ΚΚΕ και της Δούρου, του ραγδαίως ανερχόμενου ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για εσωτερική υπόθεση τριών αντισυστημικών κομμάτων. Κάποτε οι διαφορές αυτές λυνόταν, μερικές φορές δια της βίας, στο περιθώριο της πολιτικής σκηνής. Τώρα έρχονται στο επίκεντρο του πολιτικού βίου στην εποχή της γενικής κατάρρευσης της κοινωνίας μας.

Και ιδού τι εννοώ όταν λέω εσωτερική υπόθεση. 

Η εκδίωξη της Ελλάδας δεν θα φέρει την κάθαρση

• The New York Times
• By Simon Tilford*

Η διαφθορά του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθιστά κατανοητή τη δυσκολία για τις άλλες χώρες να κάνουν παραχωρήσεις στους Έλληνες ή να αισθάνονται εμπιστοσύνη προς αυτούς για τη χρήση του κοινού νομίσματος. Οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να σωθεί το ευρώ προϋποθέτουν μεγάλο βαθμό αλληλεγγύης, κάτι που θα είναι δύσκολο με την Ελλάδα να συνεχίζει να παραμένει εντός της νομισματικής ένωσης.

Ο τρόπος που η Ευρωζώνη χειρίζεται την Ελλάδα θα καθορίσει κατά πόσον θα επιβιώσει το ενιαίο νόμισμα - και συνεπώς και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο σύνολό της. Εάν μία ελληνική έξοδος από τη ζώνη του ευρώ γίνει με εσφαλμένους χειρισμούς, τότε η μετάδοση της μόλυνσης στα άλλα αγωνιζόμενα κράτη-μέλη μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη, οδηγώντας μοιραία στην κατάρρευση του ευρώ.

Ωστόσο, εάν η ελληνική εξόδος συνοδευτεί από μεγάλες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, η νομισματική Ένωση θα μπορούσε να σωθεί. Πράγματι, η ελληνική αποχώρηση θα ήταν θετική για την Ευρωζώνη, αν απελευθέρωνε τον πολιτικό χώρο που απαιτείται ώστε οι γερμανικές αρχές να αγκαλιάσουν τις μεταρρυθμίσεις αυτές.

Ορισμένοι πολιτικοί ιθύνοντες πιστεύουν ότι μια ελληνική εξόδος θα ήταν ευεργετική - ότι αυτό θα αποδείκνυε, σε άλλες παραπαίουσες οικονομίες της ζώνης, τους κινδύνους που απορρέουν από την απομάκρυνση από τους δημοσιονομικούς τους στόχους ή από τους όρους για τα προγράμματα διάσωσης. Ο κίνδυνος μετάδοσης της μόλυνσης θα ήταν περιορισμένος, καθώς οι κυβερνήσεις δεν θα είχαν καμία επιλογή παρά να στρωθούν στη δουλειά, κάτι που θα καθησύχαζε τους επενδυτές σχετικά με τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών τους. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η απόρριψη της Ελλάδας θα απέτρεπε την ανάγκη για μεγάλες θεσμικές μεταρρυθμίσεις της Νομισματικής Ένωσης, όπως η αμοιβαιότητα του χρέους ή η πανευρωπαϊκή τραπεζική προστασία.

Υπάρχουν ορισμένα προβλήματα με αυτή τη γραμμή συλλογιστικής. Πρώτον, υποθέτει ότι Ελλάδα και άλλα μέλη της ζώνης του ευρώ που πλήττονται σκληρά, θα μπορούσαν να εκπληρώσουν τους δημοσιονομικούς τους στόχους, μόνον εάν προσπαθούσαν σκληρά να το πράξουν. Ως εκ τούτου, έχουμε ένα παράδειγμα ατελούς λογικής, που είναι υπεύθυνη για την κρίση που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Δε φαίνεται να ταιριάζει

Η υπόθεση είναι ότι εάν οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στη νομισματική Ένωση, γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν: αυστηρότερη δημοσιονομική πολιτική, όσο συχνά απαιτείται, και να εφαρμόσουν τις συμφωνηθείσες οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Η Ελλάδα, βεβαίως, διοικείται πολύ άσχημα. Αλλά η υπόθεση αυτή εξακολουθεί να είναι παραπλανητική, επειδή η έκταση της δημοσιονομικής λιτότητας, που οφείλουν να ακολουθούν οι Έλληνες, υπήρξε ηττοπαθής, ωθώντας την οικονομία σε βαθιά ύφεση και προκαλώντας δραματική αύξηση του δημόσιου χρέους.